Showing posts with label Hindu Scriptures. Show all posts
Showing posts with label Hindu Scriptures. Show all posts

Sunday, April 01, 2012

The jo-bhi-hai-achha-hai attitude


So as recently as three months ago, I heard these stories and totally loved the moral that was behind them. They’re probably from some scriptures but I don’t know about that.

~~~~~*~~~~~

Story I:

Once there were three rishi kumars (sons of a saint) who lived near a riverbank. They were very religious and did no harm to other living things. Every morning, they woke up early and came to the river to bathe. While they bathed, because of their righteous characters, their fresh clothes would hang all by themselves in the air without a line. This is how it had been. One day, while they were bathing in the river, a frog jumped out from the river and an eagle flying over saw the frog. As is the nature of a flying eagle, it dived down to catch its prey. The frog didn’t have a chance to jump back in the water. And all of a sudden, two sets of clothes that were hanging in the air, fell on the sandy riverbank. Three kumars looked at each other. As they came out and got dressed, they started talking about this strange incident. With quite a surprise, first one, whose clothes had fallen on sand, said, “I wonder what just happened.” Second one, surprised too, said the same thing. Third one asked them both, “so what were you thinking when the eagle attacked the frog?” The first one said, “I wished for the eagle to not attack the frog. Watching that poor frog struggle in the eagle’s claws was so sad.” The second one said, “I wished for the eagle to catch the frog. It had been circling the skies since so long, it must have been so hungry. I’m glad the eagle finally found some food in form of the frog.” They both then asked the third as to what he thought. Third one said, “it’s not for me to decide whether something is good or bad. I was just an observer of the incident and it was out of my control to stop the actions of either of them so I let the situation be and moved on with what I was doing.” All three of them now knew why the clothes of the third rishi kumar stayed hanging in the air without support.

~~~~~*~~~~~

Story II:

Once upon a time, there lived a courtesan at the edge of a forest. Right across of her house, lived a sage. Everyday, completely different kinds of people visited both of these houses. The courtesan respected the sage for who he was and treated him so. The sage being the saatvik (of having pure nature) person he was, couldn’t help but feel sorry for her, and sometimes even detested her when he got tired of having her as a neighbor. Years and decades passed like this. The courtesan wished for her life to be like of the sage and the sage, along with trying to live his life normally, kept on thinking of the bad things in the courtesan’s life. When their lives came to an end, and they had to go to the better worlds, the sage was being taken to hell, and the courtesan to heaven. And the reasons happened to be, that the sage, still being the simple and pure person he was, could never stop thinking of the negatives in others’ lives and the courtesan, being the person who she was by profession, could only think of the positives in the lives of others around her.

~~~~~*~~~~~

Both of these stories made me think. Think about how one should be thinking about others and not judging anyone. May be none of these principles/ways of life are practical and none of them could be applied in today’s life. I don’t know. It reminded me of a scene from Lagaan. These Hindi movies have so many levels. Don’t they? It reminded me of the scene where Bhuvan, Guran, Bagha, and Tipu are watching the match played by the English cricketers from behind the bushes, and trying to learn the game. Elizabeth finds them sneaking around, and walks over to meet them offering to teach them the rules. The fly-in-the-beard incident happens, and then introductions start between them. She says, “my name is Elizabeth.” To this, Bhuvan says “Eli aur ka? …naam lo to sasuri jeebh tedhi ho jaaye…”, and Guran adds, “achha naam hai, jo bhi hai achha hai (whatever it is, is good).” This is the dialog that stuck. That's where the title of the post comes from. I just couldn’t help, but kept going back to it at numerous incidents in life. And new year 2012 was around the corner. I stopped making resolutions since a few years but thought of developing this as a habit. Whether it will happen as often as I'd like or whether it will stick, I don't know. Lets see. Trying to apply the morals of the two stories above and this attitude to life. It’s hard, but not impossible. Practice, that too gradual, is definitely an option. Hoping this one sticks!

Friday, April 16, 2010

The Story of Shishupaal

Today, I got to watch the Shishupaalvadh story in Shri Krishna.

Right at the beginning of Raajsooya yagya that King Yudhishthir is performing with his brothers and family and relatives, they are doing pooja of Shri Krishna and that's when Shishupaal starts insulting Shri Krishna. Shri Krishna had vowed to forgive 100 sins of Shishupaal to his aunt (Shishupaal's mother, sister of Vasudev) and after that he will kill him. So when the number of sins exceeds this count, Shishupaal is killed with Shri Krishna Bhagwaan's chakra. But even then, at the end Shishupaal claims moksha and Goddess Laxmi sends a "divya vimaan" (divine airplane) for Shishupaal.

Apparently, three births earlier, Shishupaal was Jay - a paarshad (gatekeepers) of Vaikunth (abode of Lord Vishnu) along with another paarshad Vijay. Whan sanatkumaar (sons of Lord Brahma) arrive at the entrance of Vaikunth, Jay-Vijay restrict them from entering Vaikunth. This is when they are cursed by the sanatkumaars to take birth as humans on earth.

Their first birth was as Hiranyaaksh and Hiranyakashipu and they were freed from that life by Lord Vishnu being born as Nrusinh bhagwaan. Then their second birth was as Raavan and Kumbhkarna and they achieved liberation with the help of Lord Raam. Then in their third birth, they came as Shishupaal and Dantavakra respectively. Shishupaal gets mukti by help from Lord Krishna. And Dantavakra is freed in the war he has with Lord Krishna when he attacks Dwarika.

At the time of Shishupaal-vadh, Bhishma pitamaha chants the following shlok:

mukam karoti vaachaalam pangum langhayate girim
yatkripaa tamaham vande parmaanandmaadhavam


Translation: With your blessings, a mute (speechless) gains speech (vaachaa) and a crippled is able to climb a mountain. O supreme blissful, Lord Maadhav, I salute You.

Shri Krishna even helps His enemies, His haters because they are making that effort to think of Him even in that form.

Wednesday, January 27, 2010

Hindu Shaastras

Saw this calendar that Papu had and fell in love with it. I wish I get to read all of these some day - ved, upanishad, brahmasutra, upaved, puraan...

Here is a glimpse to each:

~~~~~*~~~~~


संगच्छध्वं सं वदध्वं सं वो मनांसि जानताम् ।
देवा भागं यथा पूर्वे सज्जानाना उपासते ।।

Come together! Speak together! Let your minds be in harmony, as the devas of old sat together in harmony to worship. - Rig Veda 10-191-2

~~~~~*~~~~~


ईशा वास्यं इदं सर्वं यत्किंच जगत्यां जगत्।
तेन त्यक्तेन भुज्जीथा: मा गृध: कस्यस्विद् घनम्।।

The whole world is pervaded by its ruler and controller [God]. Enjoy or accept that which has been set apart by Him. Do not desire another's wealth. - Ishaavaasyopanishad 1

~~~~~*~~~~~


धृति: क्षमा दमोऽस्तेयं शौचमिन्द्रियनिग्रह:।
धीर्विध्या सत्यमक्रोधो दशकं धर्मलक्षणम्।।

Patience, forgiveness, austerity, non-stealing, purity, restraining one's senses, intellect, knowledge, truth and non-anger - these ten are teh characteristics of dharma. - Manu Smruti 6.92

~~~~~*~~~~~



सत्यमेवेश्वरो लोके सत्ये धर्म: सदाऽऽश्रित:।
सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम्।।

In the universe, God alone is truth. Dharma can sustain irself only on this truth. This truth is the root of everything. There is nothing higher than this truth, and nothing higher to be achieved. - Vaalmiki Raamaayana (Ayodhyaakaanda 109.13)

~~~~~*~~~~~



सत्येन रक्ष्यते धर्मो विध्या योगेन रक्ष्यते।
मृजया रक्ष्यते रूपं कुलं वृत्तेन रक्ष्यते।।

Truth protects dharma. Repeating [what one has learnt] preserves knowledge. Bathing sustains beauty. Character preserves one's lineage. - Mahaabhaarata 5.34.39

~~~~~*~~~~~


स्वधर्मान् परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज।
अहं त्वां सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुच:।।

Resigning all your dharma [duties] to Me, take refuge in Me alone. I shall deliver you from all sins; [so] do not worry. - Bhagvad Gitaa 18.66

~~~~~*~~~~~


प्रसंऽगमजरं पाशमात्मना: कवयो विदु:।
स एव साधुषु कृतो मोक्षद्वारमपाव्रुतम्।।

If a person maintains profound love towards the Ekaantik Sant of God just as resolutely as he maintains profound love towards his own relatives, then the gateway of moksha opens for him. - Shrimad Bhaagavata 3.25.20

~~~~~*~~~~~


अनादिमूर्तिमान एष: साकारो दिव्यविग्रह:।
द्विभुज: कोटिसूर्येन्दुप्रभ: पीताम्बरधर:।।

God is always with form. His murti is divine, having the effulgence of millions of suns. He has two arms and wears a pitaambar. - Kanvasamhitaa 5.27

~~~~~*~~~~~


अथातो ब्रह्मजिज्ञासा

Now then [let us have] an enquiry about Brahman [God]. - Brahmasutra 1.1.1

~~~~~*~~~~~



नगरी नगरस्येव रथस्येव रथी यथा।
स्वशरीरस्य मेधावी क्रुत्येष्ववहितो भवेत्।।

Just as a sentinel guards the gates of a city or a charioteer a chariot, an intelligent person should take care of his body. - Charaka Samhitaa 5.103

~~~~~*~~~~~


ચાર વેદ, પુરાણ, ઈતિહાસ, એ સર્વેમાં એ જ વાર્તા છે જે, 'ભગવાન ને ભગવાનના સંત એ જ કલ્યાણકારી છે.'

In the four Vedas, the Puraanas and the Itihaasa scriptures, there is but one central principle, and that is that only God and His Sant are the means to moksha. - Vachanaamrut Gadhadaa II-59

~~~~~*~~~~~


ગમે તેવી મુશ્કેલીઓમાં પણ આપણે ટકી રહ્યા છીએ, તેનું કારણ કે આપણી પરંપરામાં શાસ્ત્રોના શબ્દો છે. આંતરિક શાંતિ અને સુખ માટે શાસ્ત્રોનું વાંચન રાખવું.

We have sustained ourselves through difficulties and challenges because of our scriptural tradition. For inner peace and happiness we must read our shaastras. - Pramukh Swami Maharaj

~~~~~*~~~~~


Source: Hindu Shaastras 2010 Calendar from BAPS Swaminarayan Sanstha

Sunday, January 24, 2010

Gold - Bhaktiyog

When Sayesha asked me: "Kanan, Sheesh! How much gold will you take?? :D", the first thing that came to my mind was this story and so I took this as an opportunity to share this gem of a story.

It is not about how much gold I will take, it is about gold - the real and true gold of these times, our times.

The story starts when the noble King Parikshit, who is the son of Abhimanyu and grandson of Arjun, goes hunting one day. On his way to the forest, he meets Kaliyug, who has just descended to the earth because his time has come. Parikshit challenges Kaliyug to fight against him as he can not arrive when Parikshit is alive. Kaliyug replies back saying the movement of time can not be changed as it is the nature and since it was the end of 3rd epoch (yug) "dwaapar". He then adds that if Parikshit and Kaliyug can not coexist, then the time has come for Parikshit's departure.

Parikshit had taken a vow to protect his kingdom and people so he decides to fight against Kaliyug. Kaliyug asks the king for shelter and suggests that he be given some places to stay until the end of Parikshit's life, this way his vow will not be broken and the principles of nature will also not be broken. Kaliyug accepts to limit himself to certain boundaries until Parikshit's lifespan. He asks for shelter where he can stay/dwell.

The king gives Kaliyug four places to stay: gambling (juaa), alcohol (madyapaan), lust for a woman (par-stree-sang), and violence (heensa) as these places have untruth (asatya), intoxication (mad), lust (kaam), and cruelty (nirdaytaa). Kaliyug is disappointed and says these are very limited places and that he be given some more places to stay in. King then decides to let him stay in gold as there is greed (rajogun) in wealth (dhan). The king was wearing a golden crown so that is the first place Kaliyug decides to stay in.

Right after this, the tired, hungry, thirsty king arrives near Shamik Muni's aashram but finds him in meditation. Kaliyug riding on his crown does the king no good and he eventually loses his temper and misbehaves. He throws a dead snake around the Muni's neck and goes away from there. Shringi, Shamik Muni's son returns to the aashram only to see this humiliating gesture, an insult of his father and in anger, without knowing who has done this, he curses the king that in 7 days, the Takshak snake will bite him and he will die.

When Shamik Muni finds out about the curse, he gets very disappointed at his son's actions and scolds him for being irresponsible and for using his powers to hurt someone instead of helping. He tells how such actions and the death of such a king will bring bad times to the world. The times when the "vedic aryan religion (dharma) will seize to exist, improper/bad conducts (anaachaar) will increase and there will be an increase in confusion of castes, which will arise through intermarriages". He quickly rushes to the king to tell him what has just happened. The king welcomes the Muni respectfully and listens to him. When he finds out that he is going to die within 7 days, he goes to meet Shukdevji. A wonderful conversation takes place there. Since I listened to this in Hindi, I am writing it as it is. Also, I feel that translating would not do justice to the richness of this beautiful language. Here goes:


परीक्षित: हे ब्रह्मऋषि, आप योगीओ के परम गुरु है
इस लिए मैं आप को अत्यंत महत्वपूर्ण प्रश्न करता हूँ।
जो पुरुष मृत्यु के द्वार पर खड़ा हो ऐसे मरणासन पुरुष को क्या करना चाहिए?

शुकदेवजी: परीक्षित, यह प्रश्न जो तुम ने किया है, इस में लोक हीत भी छुपा हुआ है।
क्यों की वास्तव में सभी मनुष्य मृत्यु के द्वार पर ही खड़े होते है, हाला की वोह इसे जानते नहीं है।
तुम्हारा प्रश्न है की मृत्यु के द्वार पर आया हुआ मनुष्य क्या करे?
हे राजन, इस का उत्तर सुनो...
मृत्यु का समय आने पर मनुष्य घबराए नहीं।
मृत्यु के आक्रमण से पहले ही वह वैराग्य की तलवार से शरीर की ममता को काट दे और ॐ रूपी प्रणव का मन ही मन जप करे।
प्राणवायु को वश में करके अपने मन का दमन करे. बुद्धि की सहायता से इन्द्रियों को उनके विषयो से हटा ले, और मन से भगवन की मंगलमय मूर्ति का ध्यान करते करते प्रभु के श्री विग्रह में पूर्ण रूप से लीन हो जाए।
तब मनुष्य को तुरंत ही भक्तियोग की प्राप्ति हो जाती है।
इस लिए शास्त्रों ने कलियुग में सब से सहज एक ही साधन बताया है - भक्ति।
इस लिए, हे राजन, मैं तुम्हे भगवत पुराण की कथा सुनाऊंगा जो भक्ति रस की ऐसी गंगा है की जो प्राणी एक बार उस में स्नान कर लेता है वोह फिर भक्ति रस की उस नदी से बाहर निकलना ही नहीं चाहता, उसी में डूब जाता है। वोही उस का मोक्ष है।
तुम भगवन के परम भक्त हो इस लिए मैं तुम्हे वोही भगवत कथा सुनाऊंगा जिस में श्री कृष्ण की सगुण लीलाओ का वर्णन है।
तुम्हारे अंत समय में कृष्ण-लीलामृत का सेवन ही सहाय होगा।

Source: Ramanand Sagar's Shri Krishna, Episode 2

Monday, March 09, 2009

Raamaayan Chaupaayan

I had been wanting to type up the lyrics of this Ramayan Choupaayan ever since I listened to the track jai gauri maa of Vivah. Finally, was able to do it! (with a lot of typos and mistakes in the words, I am sure). In any case, simply fabulous! that's how I'd like to describe it.

Every time, I listen to this 1-hour long track that has the entire story of Raamaayan, it makes me feel happy and emotional; it also stumps me to realize what an ideal human-being should be like and inspires me to be more like Him.

Jai Shri Raam!


It is to be sung to the tunes of this film song "mangal bhawan" from Dulhan Wahi Jo Piya Man Bhaaye (1977).


~~~~~ * ~~~~~

ho mangal bhavan amangal haari
drabahu sudasarath achar bihaari
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (2)

ho hari anant hari kathaa anantaa
kahahi sunahi bahuvidhi sab santaa
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (2)

ho bheed padi jab bhakta pukaare
door karo prabhu dukh hamaare
dasharath ke ghar janme raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho vishwaamitra munishwar aaye
dasharath bhoop se bachan sunaaye
sang mein bheje laxman raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho ban mein jaaye taadakaa maari
charan chhu aaye ahilya taari
rishiyon ke dukh harate raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho janakpuri raghunandan aaye
nagar nivaasi darshan paaye
sitaa ke man bhaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raghunandan ne dhanush chadhaaya
sab raajo ka maan ghataaya
sitaa ne var paaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho parashuraam krodhit ho aaye
dushta bhoop man me harshaaye
janakrai ne kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bole lakhan suno muni gyaani
sant nahin hote abhimaani
meethi baani bole raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho laxman bachan dhyaan mat deejo
jo kuchh dand daas ko deejo
dhanush todaiyaa main hoon raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho le kar ke yeh dhanush chadhaao
apni shakti mujhe dikhaao
chhuwat chaap chadhaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho hui urmilaa lakhan ki naari
shruti kirti ripusudhan pyaari
hui maandavi bharat ki bhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho avadhpuri raghunandan aaye
ghar ghar naari mangal gaaye
baaraah barash bitaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho guru vashisth se aagyaa leeni
raaj tilak taiyaari keenhi
kal ko honge raaja raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

~~~~~ * ~~~~~

ho kutil manthara ne behkaayi
keikai ne yah baat sunaayi
de do mere do varadaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho meri binati tum sun leejo
bharat putra ko gaddi deejo
haut praatah ban bhejo raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho dharani gire bhoop tatkalaa
laaga dil mein shool bishaala
tab sumant bulvaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raam pitaa ko shisha nawaaye
mukh se bachan kahaa nahin jaaye
keikai bachan suniyo raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raaja ke tum pran-piyaare
inke dukh haroge saare
ab tum ban mein jaao raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho ban mein chaudaaha barash bitaao
raghukool reeti neeti apanaao
aage ichhaa teri raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sunat bachan raaghav harshaaye
maataji ke mandir aaye
charan kamal mein kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho maataji main to ban jaau
chaudaah barash baad phir aaun
charan kamal dekhu sukh dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho suni shool sam jab yah baani
bhu par giri kaushalya raani
dhiraj bandhaa rahe shri raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sitaji jab yah sun paayi
rang mahal se neeche aayi
kaushalyaa ko kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho meri chook khshamaa kar deejo
ban jaane ki aagyaa deejo
sitaa ko samjhaate raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho meri sheekh siyaa sun leejo
saas swasur ki sevaa keejo
mujh ko bhi hogaa bishraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho meraa dosh bataa prabhu deejo
sang mujhe sevaa mein leejo
aardhaangini tumhaari raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho samaachaar suni laxman aaye
dhanush baan sang param suhaaye
bole sang chaloongaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (7)

~~~~~ * ~~~~~

ho raam lakhan mithilesh kumaari
ban jaane ki kari taiyaari
rath mein baith gaye sukh dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho avadhpuri ke sab nar-naari
samaachaar sun byaakul bhaari
machaa avadh mein ati kohraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sringaverpur raghuvar aaye
rath ko avadhpuri lautaaye
gangaa tat par aaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho kevat kahe charan dhulvaao
peechhe naukaa mein chadh jaao
patthar kar di naari raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho laaya ek kathautaa paani
charan kamal dhoye sukh maani
naav chadhaaye laxman raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho utaraayi mein mudri deeni
kevat ne yah binati keeni
utaraayi nahin loongaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho tum aaye hum ghaat utaare
hum aayenge ghaat tumhaare
tab tum paar lagaayo raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhaaradwaaj aashram par aaye
raam lakhan ne sheesh nawaaye
ek raat kinhaa bishraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhaai bharat ayodhyaa aaye
keikai ko katu bachan sunaaye
kyon tumne ban bheje raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho chitrakoot raghunandan aaye
ban ko dekh siyaa sukh paaye
mile bharat se bhaai raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho avadhpuri ko chaliye bhaai
yeh sab keikai ki kutilaayi
tanik dosh nahin meraa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho charan padukaa tum le jaao
poojaa kar darshan phal paao
bharat ko kanth lagaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho aage chale raam raghuraaya
nishaacharon kaa vansh mitaaya
rishiyon ke hue puran kaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho ansuiyaa ki kutiyaa aaye
divya-vastra siya maa ne paaye
thaa muni atri kaa veh dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho munisthaan aaye raghuraayi
shurpankhaa ki naak kataayi
khar-dooshan ko maare raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho panchabati raghunandan aaye
kanak-mrig maarich sang dhaaye
laxman tumhe bulaate raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raavan saadhu besh mein aaya
bhookh ne mujh ko bahut sataaya
bhikshaa do yah dharma kaa kaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhikhshaa le kar sitaa aayi
haath pakad rath mein baithaayi
sooni kutiyaa dekhi raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho dharani gire raam raghuraayi
sitaa ke bin byaakultaayi
hey priya sitey chikhe raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho laxman sitaa chhod nahin aate
janak-dulaari nahin ganvaante
bane banaaye bigade kaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho komal badan suhaasini sitey
tum bin byarth rahenge jeete
lage chandni jaise ghaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sun ri mainaa sun re totaa
main bhi pankho waala hotaa
ban ban letaa dhoondhe tamaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho shyaamaa hirani tu hi bataa de
janak-nandini mujhe milaa de
tere jaisi aankhen shyaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho van van dhoondh rahe raghuraayi
janak-dulaari kahin naa paayi
gidh-raaj ne kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho chakh chakh kar phal shabari laayi
prem sahit paaye raghuraayi
aise meethe nahin hai aam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho vipra-roop dhari hanumat aaye
charan kamal mein sheesh nawaaye
kandhe par baithaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sugreev se kari milaayi
apni saari kathaa sunaayi
baali pahoonchaaya nij dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho singhaasan sugreev bithaaya
man mein beh ati harshaaya
barshaa ritu aayi hey raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (7)

~~~~~ * ~~~~~

ho hey bhaai laxman tum jaao
baanarpati ko yoon samajhaao
sitaa bin byaakul hai raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho desh desh baanar bhijwaaye
saagar ke sab tat par sab aaye
sehte bhookh pyaas aur ghaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sampaati ne pataa bataaya
sitaa ko raavan le aaya
saagar kood gaye hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho kone kone pataa lagaaya
bhagat vibhishan kaa ghar paaya
hanumaan ne kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho ashok vaatikaa hanumant aaye
briksha tale sitaa ko paaye
aansoo barase aantho yaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raavan sang nishichar laa ke
sitaa ko bolaa samjhaa ke
meri aor tum dekho bhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho mandodari banaa doon daasi
sab sevaa mein lankaa waasi
karo bhavan chal kar bishraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho chaahe mastak kate hamaara
main nahin dekhoon badan tumhaara
mere tan man dhan hai raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho upar se mudrikaa giraayi
sitaaji ne kanth lagaayi
hanumaan ne kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho mujh ko bhejaa hai raghuraaya
saagar kood yahaan main aaya
main hoon raam daas hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhookh lagi phal khaana chaahoon
jo maataa ki aagyaa paau
sab ke swaami hai shri raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho saavdhaan ho kar phal khaana
rakhwaalon ko bhool na jaana
nishaacharon ka hai yah dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho shri hanumant ne vriksha ukhaade
dekh dekh maali lalkaare
maar maar pahoonchaaye dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho akshay kumaar ko swarg pahoochaaya
indrajit phaasi le aayaa
brahm-paash se bandhe hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sitaa ko tum lautaa deejo
unse kshamaa yaachanaa keejo
teen lok ke swaami raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhagat vibhishan ne samjhaaya
raavan ne usko dhamkaaya
sanmukh dekh rahe hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho rui tel dhrit vasan mangaayi
poonchh baandh kar aag lagaayi
poonchh ghumaayi hai hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sab lankaa mein aag lagaayi
saagar mein jaa poonchh bujhaayi
hriday kamal mein raakhe raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho saagar kood laut kar aaye
samaachaar raghuvar ne paaye
do maata ko diyaa inaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho vaanar reenchh sang mein laaye
laxman sahit sindhu tat aaye
lage sukhaane saagar raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho setu kapi nal-neel banaave
raam raam likh sheelaa tiraaven
lankaa pahoonche raaja raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho angad chal lankaa mein aaye
sabhaa beech mein paanv jamaaya
baali putra mahaa bal-dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raavan paanv hataane aaya
angad ne phir paanv uthaaya
kshamaa kare tujhko shri raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho nishaacharon ki senaa aayi
garaj garaj kar hui ladaayi
vaanar bole jai siyaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho indrajeet ne shakti chalaayi
dharni gire lakhan moorchhaayi
chintaa karke roye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho jab main avadhpuri se aaya
haaye pitaa ne praan ganvaaya
ban mein gayi churaayi bhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhaai tum ne bhi chhintkaaya
jeevan mein kuchh sukh nahin paaya
senaa mein bhaari kohraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho jo sanjeevani booti laaye
to bhaai jeevit ho jaaye
booti laayegaa hanumaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (7)

~~~~~ * ~~~~~

ho jab booti kaa pataa na paaya
parvat hi le kar ke aaya
kaalnem pahoonchaaya dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhakt bharat ne baan chalaaya
chot laagi hanumant langadaaya
mukh se bole jai siyaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bole bharat bahut pachhataa kar
parvat sahit baan baithaa kar
tumhe milaa doon raaja raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho booti le kar hanumant aaya
lakhanlaal uth sheesh nawaaya
hanumant kanth lagaaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho kumbhkaran uth kar tab aaya
ek baan se use giraaya
indrajeet pahoonchaaya dhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho durgaa poojan raavan keenho
nau din tak aahaar na leenho
aasan baith kiyaa hai dhyaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raavan ka vrat khandeet keenha
param dhaam pahoochaa hi dinha
vaanar bole jai siyaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sitaa ne Hari darshan keenha
chintaa shok sabhi taj deenha
hans kar bole raaja raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho pehle agni-parikshaa paao
peechhe nikat hamaare aao
tum ho pati-vrataa hey bhaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho kari parikshaa kanth lagaayi
sab vaanar senaa harshaayi
raajya vibhishan deenha raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho phir pushpak vimaan mangaaya
sitaa sahit baithe raghuraaya
dandak van mein utare raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho rishivar darshan ko aaye
stuti kar woh man mein harshaaye
tab gangaa tat aaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho nandigraam pavansoot aaye
bhagat bharat ko bachan sunaaye
lankaa se aaye hai raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho kaho vipra tum kahaan se aaye
aise meethe vachan sunaaye
mujhe milaa do bhaiyaa raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho avadhpuri raghunandan aaye
mandir mandir mangal chhaaye
maataao ko kiyaa pranaam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho bhaai bharat ko gale lagaaya
singhaasan baithe raghuraaya
jag ne kahaa hai raaja raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sab bhoomi vipro ko deenhi
vipro ne vaapas de deenhi
hum to bhajan karenge raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho dhobi ne dhoban dhamkaayi
raamchandra ne yah sun paayi
ban mein sitaa bheji raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho vaalmiki aashram mein aayi
luv aur kush huve do bhaai
dheer veer gyaani balwaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho ashwamedh yagna keenha raam
sitaa bin sab soone kaam
luv-kush wahaan diyo pehchaan
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sitaa raam binaa akulaayi
bhoomi se yah binay sunaayi
mujh ko ab deejo vishraam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sitaa bhoomi maahi samaayi
dekh ke chintaa kee raghuraayi
baar baar pachhataaye raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho raam rajya mein sab sukh paave
prem magan ho Hari gun gaave
dukh kalesh ka rahaa na naam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho gyaraah hazaar varsh paryantaa
raaj keenh shri lakshmi kantaa
phir vaikunth padhaare raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho avadhpuri vaikunth sidhaayi
nar-naari sab ne gati paayi
sharnaagat pratipaalak raam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam

ho sab bhakto ne leelaa gaayi
meri bhi been suno raghuraayi
bhooloon nahin tumhaara naam
raam siyaa raam siyaa raam jai jai raam (7)

~~~~~ * ~~~~~

Wednesday, October 29, 2008

Japaat Siddhi...

|| japaat siddhi japaat siddhi japaat siddhi ni:sanshayet ||

Translation: japa (chanting of mantra) is the ultimate medium for success (of the ultimate goal of life - moksha); there is no doubt about this.

Here japaat siddhi is said three times to impress upon the message it conveys. That in life anything can be achieved with practice, here of doing the japa.

May everyone achieve that success in whatever they're seeking in life as we welcome this new year.

Saal Mubarak everyone!

Friday, October 17, 2008

The story of Ruru & Pramadwaraa

The noble king Parikshit is cursed, for a small mistake he has made, that on the seventh day Takshak naag (serpent) will bite him and he will die. People around him are giving him suggestions on how to prolong his life. When someone reminds him to plead to Yamraaj, Parikshit says he is aware of that historic story when Ruru sacrificed half of his life to bring back Pramadwara, his fiancee’s life.

It happens so that long ago, the apsara Menaka has a daughter with Vishrawavasu; who is raised by sage Sthoolakesha. When Pramadwara is grown up, the sage (who is like her father) decides for her marriage with sage Pramati’s son, Ruru.

But unfortunately, before the marriage can take place, a serpent bites Pramadwara and she dies. So much in love with her, Ruru also decides to give up his own life. When Ruru is on verge of committing suicide Yamraaj tries to convince him otherwise, but he doesn’t get convinced and says that life without Pramadwara would not be a life for him so he’d rather just die. So finally Yamraaj gives up and suggests to him that there might be a way to bring Pramadwara back to life. If Ruru gave her half of his life years, she would become alive again. Ruru does give up half of his life time for the love of his life, Pramadwara and she comes to life again and they live happily together the rest of their lives.

So here we have it, a story of a man fighting with Gods for the life of his wife-to-be. Since it is karva-chauth today, many folks want to know whether there are men out there doing things for women; the answer is yes, but course, it is rare. :) Hope you enjoyed reading this story.

Wednesday, September 03, 2008

|| ॐ गणेशाय नमः ||

vighneshwaraaya varadaaya surapriyaaya lambodaraaya sakalaaya jagdwitaaya |
naagaananaaya shrutiyagnavibhushitaaya gaurisutaaya gaNanaath namo namaste ||


Meaning:

vighneshwaraaya = the one who takes away obstacles
varadaaya = the one who blesses us
surapriyaaya = the one who is favorite of Gods
lambodaraaya = the one who has big belly
sakalaaya = whole
jagdwitaaya = the one who does good of the world
naagaananaaya = the one with an elephant head
shrutiyagnavibhushitaaya = the one who beautifies Shrutis of Ved and Yagna
gaurisutaaya = the one who is Son of Goddess Parvati
gaNanaath = the one who is Leader (naath) of all the gaNas
namo namaste = I respectfully bow to you


What do we learn from Lord Shri Ganesh? A lot and one of them is to respect our parents.

We all know of how when Shivji wanted to test the intelligence of His two Sons - Ganesh & Kartikey - he asked them to do parikrama (circumambulation) of the earth. When Kartikey went on to complete His parikrama on His peacock, Ganesh went around his parents Shivji & Gaurima praying them and did seven prarikramas. He completed the circumambulations before Kartikey did thus achieving blessings of His parents before Kartikey. They blessed Him.

He also has gotten His signature elephant head because of following orders of His Mother - Ma Parvati. When Shivji had returned from being away for years, He couldn't reconize His son and tried to enter the home and ended up fighting with Ganesh and beheading Him. Eventually when Ma Parvati came and saw Her son's condition, She requested Shivji to give Her son life. Shivji said whoever comes their way very first will be beheaded to give his head to Ganesh. An elephant came and Lord Ganesh became Gajaanan.

He lost his one tusk fighting to protect asleep Shivji against Parshuram who had come to visit His Guru (Shivji). Ganesh did not want a stranger waking His father up. They dueled and His right tusk was broken with Parshuram's axe. This is how He got the name of Ekdanta.

Here's to the God who inspires everyone! More modak/laddoos to all of us. :)

Happy Ganesh Chaturthi to all!

Friday, July 25, 2008

श्री शिवमहिम्नस्तोत्र

Pushpadant was a gandharvaraj and was named so because he had beautiful teeth like flower buds or pomegranate arils. He knew of a vidya that enabled him to disappear and venture around without being seen.

The king of Kaashi, Chitrarath, owned beautiful gardens in and around his palace where he had many beautiful flowers growing. To protect the gardens from thieves he had very tight security around. Over the time, the guards and the king discovered that someone was stealing their flowers without their knowledge. When the theft continued without any traces, the king increased the security in gardens and tried very hard to protect more flowers from being stolen. For a long time they couldn’t catch the culprit behind it. Finally the king asked advice of the wise Brahmins in his kingdom. After consulting the Brahmins, the king took a step that no one had imagined. The next morning the guards caught the extremely frustrated thief red-handed in the garden. It was Pushpadant. He was brought into the castle to confront the king. The king was quite upset at the burglary in his gardens and began to punish him. Pushpadant accepted the punishment and requested to the king to tell him more about how he was able to catch him. When asked by the king whether he knew what he was stepping onto in the garden at night while stealing, Pushpadant responded it was some kind of leaves. The king told him those weren’t any ordinary kind of leaves, but they were the bili (bilva patra) leaves. These were the ones that had once been used for pooja of the Shiva-linga in temple. Pushpadant realized that the reason for him forgetting his stotra mantra to become invisible was because he stepped on these bili leaves. He realized the power these leaves had when they had only touched the Shiva-linga. He understood the eternal power of Lord Shiva and instantly became his devotee. He left all his mantra vidya and decided to write this stotra we know as Shri Shivmahimna stotra.

There is no better stuti (prayer) than the Shivmahimna stotra in this world.


shri pushpadanta uvaca

mahimnah param te paramavidusho yadyasadrishi
stutirbrahmadinam api tadavasannastvayi girah
athavacyah sarvah svamatiparinamavadhi grinan
mamapyeshah stotre hara nirapavadah parikarah

atitah panthanam tava ca mahima vanmanasayor
atadvyavrittya yam cakitamabhidhatte shrutirapi
sa kasya stotavyah katividhagunah kasya vishayah
pade tvarvacine patati na manah kasya na vacah

madhusphita vacah paramam amritam nirmitavatas
tava brahman kim vag api suragurorvismayapadam
mama tvetam vanim gunakathanapunyena bhavatah
punamityarthe'smin puramathana buddhirvyavasita

tavaishvaryam yattaj jagadudayarakshapralayakrit
trayivastu vyastam tisrishu gunabhinnasu tanushu
abhavyanamasmin varada ramaniyamaramanim
vihantum vyakroshim vidadhata ihaike jadadhiyah

kimihah kimkayah sa khalu kimupayastribhuvanam
kimadharo dhata srijati kimupadana iti ca
atarkyaishvarye tvay yanavasaraduhstho hatadhiyah
kutarko'yam kamshcin mukharayati mohaya jagatah

ajanmano lokah kimavayavavanto'pi jagatam
adhishthataram kim bhavavidhiranadritya bhavati
anisho va kuryad bhuvanajanane kah parikaro
yato mandastvam praty- amaravara samsherata ime

trayi sankhyam yogah pashupatimatam vaishnavamiti
prabhinne prasthane paramidamadah pathyamiti ca
rucinam vaicitryad rijukutilananapathajusham
nrinameko gamyas- tvamasi payasamarnava iva

mahokshah khatvangam parashurajinam bhasma phaninah
kapalam cetiyat tava varada tantropakaranam
surastam tamriddhim dadhati tu bhavadbhrupranihitam
na hi svatmaramam vishayamrigatrishna bhramayati

druvam kashcit sarvam sakalamaparastvadhruvamidam
paro dhrauvyadhrauvye jagati gadati vyastavishaye
samaste'pyetasmin puramathana tairvismita iva
stuvañjihremi tvam na khalu nanu dhrishta mukharata

tavaishvaryam yatnad yadupari viriñcirhariradhah
paricchettum yatav analamanalaskandhavapushah
tato bhaktishraddha bharagurugrinadbhyam girisha yat
svayam tasthe tabhyam tava kimanuvrittirna phalati

ayatnadapadya tribhuvanamavairavyatikaram
dashasyo yadbahun abhrita ranakanduparavashan
shirahpadmashreni racitacaranambhoruhabaleh
sthirayastvadbhaktes tripurahara visphurjitamidam

amushya tvatseva samadhigatasaram bhujavanam
balatkailase'pi tvadadhivasatau vikramayatah
alabhya patale 'pyalasacalitangushthashirasi
pratishtha tvayyasid dhruvamupacito muhyati khalah

yadriddhim sutramno varada paramoccairapi satim-
adhashcakre banah parijanavidheyatribhuvanah
na taccitram tasmin varivasitari tvaccaranayor
na kasya unnatyai bhavati shirasastvayyavanatih

akandabrahmanda kshayacakitadevasurakripa
vidheyasyasidyas trinayana visham samhritavatah
sa kalmashah kanthe tava na kurute na shriyamaho
vikaro'pi shlaghyo bhuvanabhayabhangavyasaninah

asiddhartha naiva kvacidapi sadevasuranare
nivartante nityam jagati jayino yasya vishikhah
sa pashyannisha tvam itarasurasadharanamabhut
smarah smartavyatma na hi vashishu pathyah paribhavah

mahi padaghatad vrajati sahasa samshayapadam
padam vishnorbhramyad bhujaparigharugnagrahaganam
muhurdyaurdausthyam yat- yanibhritajatataditatata
jagadrakshayai tvam natasi nanu vamaiva vibhuta

viyadvyapi tara ganagunita phenodgamarucih
pravaho varam yah prishatalaghudrishtah shirasi te
jagaddvipakaram jaladhivalayam tena kritami-
tyanenaivonneyam dhritamahima divyam tava vapuh

rathah kshoni yanta shatadhritiragendro dhanuratho
rathange candrarkau rathacaranapanih shara iti
didhakshoste ko'yam tripuratrinamadambaravidhir
vidheyaih kridantyo na khalu paratantrah prabhudhiyah

hariste sahasram kamalabalimadhaya padayor
yadekone tasmin nijamudaharannetrakamalam
gato bhaktyudrekah parinatimasau cakravapusha
trayanam rakshayai tripurahara jagarti jagatam

kratau supte jagrat tvamasi phalayoge kratumatam
kva karma pradhvastam phalati purusharadhanamrite
atastvam samprekshya kratushu phaladanapratibhuvam
shrutau shraddham baddhva dridhaparikarah karmasu janah

kriyadaksho dakshah kratupatiradhishastanubhritam
rishinamartvijyam sharanada sadasyah suraganah
kratubhramshastvattah kratuphalavidhanavyasanino
dhruvam kartuh shraddha vidhuramabhicaraya hi makhah

prajanatham natha prasabhamabhikam svam duhitaram
gatam rohidbhutam riramayishumrishyasya vapusha
dhanushpaneryatam divamapi sapatrakritamamum
trasantam te'dyapi tyajati na mrigavyadharabhasah

svalavanyashamsa dhritadhanushamahnaya trinavat
purah plushtam drishtva puramathana pushpayudhamapi
yadi strainam devi yamanirata dehardhaghatana
davaiti tvamaddha bata varada mugdha yuvatayah

shmashaneshvakrida smarahara pishacah sahacarash
citabhasmalepah sragapi nrikarotiparikarah
amangalyam shilam tava bhavatu namaivamakhilam
tathapi smartrinam varada paramam mangalamasi

manah pratyakcitte savidhamavadhayattamarutah
prahrishyadromanah pramadasalilotsangitadrisah
yadalokyahladam hrada iva nimajjyamritamaye
dadhatyantastattvam kimapi yaminastat kila bhavan

tvamarkastvam somas tvamasi pavanastvam hutavahas
tvamapastvam vyoma tvamu dharaniratma tvamiti ca
paricchinnamevam tvayi parinata bibhratu giram
na vidmastattattvam vayamiha tu yattvam na bhavasi

trayim tisro vrittis tribhuvanamatho trinapi sura
nakaradyairvarnais tribhirabhidadhattirnavikriti
turiyam te dhama dhvanibhiravarundhanamanubhih
samastam vyastam tvam sharanada grinatyomiti padam

bhavah sharvo rudrah pashupatirathograh sahamahan-
statha bhimeshanav iti yadabhidhanashtakamidam
amushminpratyekam pravicarati deva shrutirapi
priyayasmai dhamne pravihitanamasyo'smi bhavate

namo nedishthaya priyadava davishthaya ca namo
namah kshodishthaya smarahara mahishthaya ca namah
namo varshishthaya trinayana yavishthaya ca namo
namah sarvasmai te tadidamitisarvaya ca namah

bahalarajase vishvotpattau bhavaya namo namah
prabalatamase tatsamhare haraya namo namah
janasukhakrite sattvodriktau mridaya namo namah
pramahasi pade nistraigunye shivaya namo namah

krishaparinati cetah kleshavashyam kva cedam
kva ca tava gunasimol langhini shashvadriddhih
iti cakitamamandi kritya mam bhaktiradhad
varada caranayoste vakyapushpopaharam

asitagirisamam syat kajjalam sindhupatre
surataruvarashakha lekhani patramurvi
likhati yadi grihitva sharada sarvakalam
tadapi tava gunanam isha param na yati

asurasuramunindrair arcitasyendumauler
grathitagunamahimno nirgunasyeshvarasya
sakalaganavarishthah pushpadantabhidhano
ruciramalaghuvrittaih stotrametaccakara

aharaharanavadyam dhurjateh stotrametat
pathati paramabhaktya shuddhacittah pumanyah
sa bhavati shivaloke rudratulyastatha'tra
pracurataradhanayuh putravankirtimanshca

maheshannaparo devo mahimno napara stutih
aghorannaparo mantro nasti tattvam guroh param

diksha danam tapastirtham yogayagadikah kriyah
mahimnah stavapathasya kalam narhanti shodashim

kusumadashananama sarvagandharvarajah
shishushashadharamauler devadavasya dasah
sa khalu nijamahimno bhrashta evasya roshat
stavanamidamakarshid divyadivyam mahimnah

suravaramunipujyam sarvagamokshaikahetum
pathati yadi manushyah prañjalirnanyacetah
vrajati shivasamipam kinnaraih stuyamanah
stavanamidamamogham pushpadantapranitam

asamaptamidam stotram punyam gandharvabhashitam
anaupamyam manohari shivamishvaravarnanam

ityesha vanmayi puja shrimacchankarapadayoh
arpita tena deveshah priyatam me sadashivah

tava tattwamna janami kidrishosi maheshwara
yadrishosi mahadeva tadrishaya namo namah

kakalam dvikalamva trikalam yah pathennarah
sarvapapa vinirmuktah shiva loke mahiyate

shripushpadantamukhapankajanirgatena
stotrena kilbishaharena harapriyena
kanthasthitena pathitena samahitena
suprinito bhavati bhutapatirmaheshah



Source: http://www.shivabeads.co.uk/SHIVA%20MAHIMNAH%20STOTRAM.htm

Translation of the stotra
Stotra in Sanskrit
Stotra in Gujarati


Friday, September 14, 2007

संकष्टनाशन महा गणपति स्तोत्रम्

Happy Ganesh Chaturthi to all!

Ganapati Bappa Moriya

संकष्टनाशन महा गणपति स्तोत्रम्

||श्री गणेशाय नामः ||

नारद उवाच -

प्रणम्य शिरसा देवं गौरीपुत्रम् विनायाकम् |
भक्तावासम् स्मरेनित्यामायु: कामार्थासिध्धये ||

प्रथमं वक्रतुन्ड़म् च एकदन्तम् द्वितियकम् |
त्रुतियम् क्रिश्नापिन्गाक्षम् गजवक्त्रम् चतुर्थकम् ||

लम्बोदरम् पंचमं च षश्ठम् विकटमेव च |
सप्तमं विघ्नराजेंद्रम् धुम्रवर्णम् तथाष्टमं ||

नवमं भाल्चंद्रम् च दशमं तू विनायकम् |
एकादशम् गणपतिम् द्वादशम् तू गजाननं ||

द्वादषैतानी नामानी त्रिसंध्यम य: पठेन्नर: |
न च विघ्नभयम तस्य सर्वसिद्धिकरम् प्रभो ||

विद्यार्थी लभते विद्या धनार्थी लभते धनं |
पुत्रार्थी लभते पुत्रान मोक्षार्थी लभते गतिम् ||

जपेत गणपतिस्तोत्रम् शभिर्मास: फलं लभेत |
सम्वत्सरें सिद्धिम् च लभते नात्र संशय: ||

अष्टभ्यो ब्राह्मणेभ्यष्च लिखित्वा य: समर्पयेत |
तस्त्य विद्या भवेत्सर्वा गणेशस्य प्रसादत: ||

इति श्री नारदपुराणे संकष्टनाशन नाम् श्री गणपतिस्तोत्रम् सम्पूर्णम् ||

Sunday, February 25, 2007

Parshuraam

It was interesting to learn that Parshuraam was the guru of Bhishmapitaamaha, Guru Dronacharya, and Karna.

Karna went to Parshuraam to teach him the valuable knowledge he had. When asked whether he was a Kshatriya, Karna denied since he wasn't aware of the fact that he is indeed a Kshatriya. Eventually the incident with the bumble-bee revealed that Karna was a Kshatriya and not a brahmin. When Parshuraam was resting with his head in Karna's lap, Shri Krishna comes as a bumble-bee to bite Karna and reveal his secrets. The Guru refuses to teach Karna further.

So had Parshuraam had decided only to teach Brahmins or was it to non-Kshatriyas only, was Bhishmapitaamaha a brahmin?